سردفتري را هر روز گذر بر خانقاه مي افتاد ، درويش سردفتري را ديد كه  هر وقت  پيشاني به خاك همي مالد و در انابه  مويه كند .

 درويش راگفت : حضرات در محراب مجاورند و بازرس عن قريب در محضرخانه ات حاضر  چگونه محضرخانه را بي سردفتر وانهادي و  دائما چنين در ركوع و سجودي  ، نترسي كه معزول اشتغال گردي .

درويش گفت : چون ركعت نكنم و مشغول به فراغت از نفس بد سگال نشوم  چگونه در محضر خانه خويشتن نگاه دارم كه بزرگان گفته اند

                     فارغ از نفس بد انديش كجا بتوان رفت      چون به محراب خوديت  بنده و معبودي

 باري تا خويشتن در محراب حق نا انگارم خويشتن در محراب دنيا چگونه انگارم .




|+| نوشته شده توسط مجتهد در چهارشنبه نهم فروردین ۱۳۹۱ و ساعت 9:32